රේණුක ගේ ලෝකය.

පළමු ජවනිකාව....... 1970 නොවැම්බර් 06 මාරාන්තික බෝම්බ කරුවාට බියෙන් සලිත වූ නිව්යෝක් නගරය පලා යාමට තරම් එඩිතර නොවූ බේබද්දන් කීප දෙනෙක් සමග තනි වූ අවන්හල කවුන්ටරයෙන් මෙපිට "අවිවාහක මව" හෙවත් ජේන් හෙවත් ජෝන්. කවුන්ටරයෙන් එපිට "බාර්කිපර්" හෙවත් කාල යාත්‍රිකයා හෙවත් සංවිදානයේ ඒජන්තයා. "තමුසෙට විහිළු තෙරෙන්නේ නැද්ද...?" කියනවකො බලන්න විහිළුවක්..... මොනවා බාර් කිපරයෙක් වෙලා තමුසේ විහිළුවක් වත් දන්නේ නැද්ද..එකක්වත්. හරි මං අහගෙන ඉන්නේ කියනවකො........ "මොකාද ආවේ ඉස්සෙල්ල කිකිලිද.....බිත්තරේද?" මොහොතක නිහැඩියාව.... සරදම් සුසුම සමග........ "කුකුළා......." දිගම දිග ආත්ම කථනයකට පසු..... දිගම දිග සවන්දිමකට පසු..... ඊළඟ ජවනිකාව, 1963 අප්‍රේල් 03  වැසිබර සැන්දෑවක රාත්‍රී පාසල් දොරටුව අභියස එක පසෙක අනාගතයේ ජෝන් හෙවත් වර්තමානයේ ජෝන් හෙවත් අතීතයේ ජේන්. අනෙක් පස අනාගතයේ ජෝන් හෙවත් වර්තමානයේ ජේන් හෙවත් අතීතයේ ජේන්. "සමාවෙන්න.." "මම කෙනෙක් බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්නේ" "ඇත්තට ඔබ දන්නවද....ඒ ගොල්ලෝ කියන්නේ මග බලාගෙන ඉන්න අ...

මගේ සිත මා වඩාත් ප්‍රිය කරන නළුවකුගේ රංගනයේ උපරිමයක දී වශීකෘතව තිබුණි. ඔලුවේ දහසක් සිතුවිලි අවදි වෙමින් තිබුණි.උණුසුම් අන්ධකාරය දිය කරමින් විදුලි එලි දැල්වෙද්දී අපි සීතල ට එකතු වූවෙමු. හියර්…..අල්ලපු රටේ මිතුරා දුම් වැටිය දිගු කරමින්ම කතාවට මුල පිරිය. ‘’උඹ දන්නවද අවුරුදු තුන්සීයක් අපේ රට හූරගෙන කාපු. අපෙන් පෝසත් වුනු ඔය සුද්දා අපේ ගාන්ධි ජි ට කිව්වේ මොකක්ද කියලා. අපේ මහා පුරුෂයෝ උන්ට අඩ නිරුවත් සන්නාසියෝ වුනා. අපි ඌරො වුනා. අපේ රට උන්ට අපායක් වුනා…….ඒත් උන් අපෙන් පෝසත් වුනා. අපේ මිනිස්සු දාස් ගානක් බඩගින්නේ මැරෙද්දි ඔය සුද්දා අපිට හාල් ඇටයක් දෙන්ඩ එපා කිව්වා..ඒත් අපේ මිනිස්සු ලස්ස ගානක් උන්ගේ යුද්දෙකට දැක්කුවා හරක් වගේ. අන්තිමට උන් අපේ රට කෑලි කෑලි කරා. අපිව බේද භින්න කරා. විරුද්ධ වෙච්ච සහෝදරයෝ දාස් ගානක් තුච්ච විදියට මරල දැම්ම.අපිට අපේම සහෝදරයට, අපේම භූමියට වෛර කරන්ඩ කියලා දීලා ඌ යන්න ගියා. අපි අදටත් ඒ ගින්දරෙන් පිච්චෙනවා. ඒත් උන් උන්ගේ රට ට ආදරේ කරා. උන්ගේ රට ජාතිය වෙනුවෙන් ජිවිතේ කැප කළා. ඔය පර සුද්දගේ රට අදටත් එක්සත් රාජධානිය. මගේ මහා භාරතය අද නිකන්ම නිකං...