රේණුක ගේ ලෝකය.

සිංහලයෙන් ලියන ලේඛකයන් සහ සිංහලයෙන් කියවන පාඨකයන් අතර මා දකිනා පරිද්දෙන් සදාතනික බැඳීමක් තිබේ. ඒ නම්, ලේඛකයා සම්ප්‍රදායික ආකෘතියෙන් මිදී තම සිතුවිළි හැසිරවීමට මැලිකමක් දක්වන අතරම පාඨකයා ද යල්  පැන ගිය ආකෘතියෙන් මිදී කොටුවෙන් පිට සාහිත්‍යය විඳින්නට බිය වීමයි. කාලෙකට ඉහත සයිමන් නවගත්තේගමයන් වැන්නවුන් සම්ප්‍රදායික රාමුවෙන් පිට රචනාව සිංහල පාඨකයින්ට විඳින්නට සැලැස්වූ  නමුදු මා  දන්නා පරිදි බහුතරයකට ඔහුගේ ලියවිල්ල අපබ්‍රන්සයක්ම විය. ‘මොහාන් රාජ් මඩවල’ (මේ  මා ඔහු කියවන පළමු සහ අවසන් වතාවයි) විසින්  මේ රචනාව තුල සිංහල කථාන්දර කලාව වෙනස් රාමුවක බහා ගොතන්නට ගත් උත්සාහය සැබවින්ම අගය කල යුතුය. අවංකවම සමගාමී ලෝක සාහිත්‍යය අසුරු කරන්නෙකුට ඔහුගේ කතාව කලින් කියවා පුරුද්දක් බව දැනුනද…… සිංහල භාෂාවේ අලංකාරය දකින්නට කැමත්තෙන් කියවන්නෙකුට  ඔහුගේ ලියවිල්ල දුප්පත් බව හැඟුනද……. කතාවේ දාර්ශනික කියවීමට අත්‍යවශ්‍ය වූ රමණයේ ශ්රුන්ගාරාත්මක විස්තරය ඒ ඒ අවස්ථාවන්ට අනුරුප නොවන ලෙසින් හුදු කාමොත්පාදක රචනාවක් ලෙසින් ලියවී තිබුනද……(වෙළඳ උපක්‍රමයක් දෝයි සිතෙන තරමට ) ...

සමාජවාදයට පෙර රුසියාවේදී...,1848 දී....,28 හැවිරිදි තරුණ ප්යෝදෝර් දොස්තොව්ස්කි කෙටි කථාන්දරයක් ලියුවේ ය. තනිකම රජයන හදවතක ...ආදරනිය බලාපොරොත්තු ...නිර්මල ප්‍රාර්ථනා වක්  හමුවේ විරහවේ ගිලෙන'යුරු පරමාදර්ශී රෝමාන්තික රිද්මයකින් අකුරු කල ඔහු  ශත වර්ෂ යකටත් අදික කාලයක තරුණ හදවත් වල ආදරය දිනා ගත් කතාන්දරයක් බිහි කළේය.  ඉවාන් තුර්ගනෙව් ගේ කාව්‍යයකින් කතාව ඇරබේ... පාලු හුදකලා ජීවිතයකට ගිලී සිටින  පිරිසුදු හදවතක් ඇති තනිකඩයා ගේ අව්‍යාජ උපකාරය ට හිමිකම් කියන...,තමා හැර දමා දුර ඈත මොස්කොව් වෙත ගිය පෙම්වතා එන තුරු දින ගනින 'නස්ටෙන්කා' නම් වූ රූමතිය. ඇගේ නිර්මල තාරුණ්‍යය හමුවේ ආදරයේ ගිනිදැල්ලෙන් දැවෙන සීතල හදවත උණුසුම කරගැනීමට වෙර දරන ඔහුගේ අහිංසක බලාපොරොත්තුව. පළමු හමුවෙන් පසු රාත්‍රියක ඇගේ ජිවිත කතාව දැන ගන්නා ඔහු, ඇගේ අවංක ප්‍රාර්ථනාව ඉටු වන තුරු ඇයට උපකාර කිරීමට ප්‍රතිඥා දෙන අතර ආදරයේ බලාපොරොත්තු ව හද කොනකට ඇද දමන අතර  නස්ටෙන්කාගේ ඉවසීම පරදවා ඔහුගේ පෙම් පැතුම් ඉටු වෙන්නට එකම එක නිමේශයක් තිබිය දී පිටර්ස්බර්ග යේ විදියක දී........ පොඩ්ඩක් ඉන්න.....